Maria Lichtmis
Maria Lichtmis is de populaire naam voor het feest van ‘de opdracht van Christus in de tempel’. Het wordt op 2 februari gevierd, veertig dagen na kerstmis. Aan het begin van de viering van die dag vindt een processie met gezegende kaarsen plaats. Maria Lichtmis is in eerste instantie een Christusfeest en pas daarna een Mariafeest. Centraal staat de openbaring van Christus als ‘het Licht dat voor alle volkeren straalt’. Maria is de draagster van dit goddelijk Licht, vandaar de naam Maria Lichtmis.
Dit feest herinnert ons eraan dat Jezus veertig dagen na zijn geboorte in de tempel van Jeruzalem aan God werd opgedragen. Zoals ieder joods jongetje moest Jezus volgens de Tora (wetboeken) aan God worden toegewijd. Dit gebruik ging gepaard met de rituele reiniging van de moeder. Immers, een vrouw die gebaard had, was cultisch onrein, omdat zij met bloed in aanraking was gekomen.
Vanuit Jeruzalem verspreidde het feest zich over de hele kerk. Na invoering van Kerstmis werd het geleidelijk aan verplaatst naar 2 februari. Op veel plaatsen in Zuid Europa wordt pas na Maria Lichtmis de kerststal afgebroken. Daarmee wordt de Kerstcyclus in de Kerk na veertig dagen afgesloten.
Tegenwoordig begint de viering van de liturgie op Maria Lichtmis met de zegening van kaarsen en een plechtige lichtprocessie. Deze processie symboliseert de intrede van Christus, het Licht van de wereld, in de tempel van Jeruzalem.
Marita
Heilige Antonius actief in verpleeghuis
Sinds 22 maart verblijft mijn moeder in een verpleeghuis ter revalidatie nadat ze thuis gevallen is en haar heup heeft gebroken. Tijdens één van mijn bezoeken aan haar hoorde ik in de gang haar stem al uit de huiskamer klinken. Ik hoorde haar praten met de huisgenoten over de heilige Antonius. ‘Antonius heeft mij al heel vaak geholpen’, zei ze.
Een andere bewoonster vroeg: ‘Kunt u mij dat gebedje dan eens leren’. En toen kwam ik binnen. ‘Goedemiddag allemaal. Zijn jullie druk met Antonius?’ Willy, een vrouw van midden veertig met een geamputeerd onderbeen vertelt: ‘Ik was mijn aansteker gisteren kwijt (Willy is een stevige rookster!) en toen heeft je moeder tot de heilige Antonius gebeden en, echt waar, gisteravond vond ik mijn aansteker terug. Ik snap er niks van. Maar ik ben er wel heel blij mee.’ Willy heeft niks met geloven en weet er ook niet goed raad mee.
We zaten inmiddels met elkaar om de ronde tafel, met z’n zevenen en een andere dame vroeg: ‘Kunt u dat gebedje opschrijven?’ Mijn moeder liet dat graag aan mij over en ik schreef: ‘Heilige Antonius, beste vriend, help me dat ik ( hier het voorwerp noemen dat je zoekt) terugvindt.’ Ik gaf haar het briefje. Ze schoof het briefje weer naar me toe, wees op wat er tussen haakjes staat en zei: ‘Mag ik daar ook wat anders invullen?’ Ik keek haar in de ogen en vroeg; ‘U bedoelt personen?’ Haar ogen werden vochtig en ze knikte. ‘Doet u dat maar en als Antonius daar zelf niet voor kan zorgen weet hij wel wie hij daar voor kan benaderen,’ zei ik.
Zo ging dat nog even door en toen gig ik met moeder even wandelen en in het restaurant koffie drinken.
Bij een volgende bezoek na ziekenhuiscontrole kwam ik met mijn moeder in de huiskamer. Dit keer was er slechts één bewoonster aanwezig, de vrouw die ik het briefje had gegeven. Nadat we het goede nieuws uit het ziekenhuis hadden gedeeld zei ze: ‘Ik moet even wat halen, ik ben zo terug.’ Ze kwam terug, gaf mij een envelop en zei: ‘Lees dat maar.’ Uit de envelop kwam het briefje dat ik zelf had geschreven, tekeningen van kinderen en een kaart waarop een lieve tekst stond voor moeder en oma. Ik keek haar aan, zag tranen in haar ogen en vroeg: ‘Hier hebt u om gevraagd?’ ‘Ja’, zei ze. ‘En nu komt het goed.’ Ik heb haar gefeliciteerd en de heilige Antonius bedankt en we hebben alle drie een traantje weggepikt en thuis heb ik in de Mariakapel in Marknesse uit dankbaarheid een paar kaarsen aangestoken voor de heilige Antonius.
En het verhaal is nog niet uit.
Kort daarna sprak ik met iemand over een verstoorde relatie met haar dochter. Ik vertelde bovenstaand verhaal. Twee dagen later sprak ik haar weer. ‘Ik dacht’, zei ze, ‘laat ik Antonius ook maar eens vragen. En gisteren kwam er een mail van mijn dochter.’
U snapt, dat ik inmiddels de indruk heb dat de heilige Antonius wel heel erg actief is. Volgens mij willen onze heiligen en engelen niets liever dan ons nabij zijn en waar ze maar kunnen ons helpen. We moeten ze alleen wel laten weten, waar onze zorgen zitten.
‘Heilige Antonius, goede vriend, bedankt voor je nabijheid.’
Shalom, Marita
Psychiatrie
Samen met pastor Annie (en vele collega-predikanten en pastores uit het Noorden) volg ik dit jaar een serie van vier studiedagen in Zuidlaren onder de titel: De mens en zijn verhaal.
Lentis, dienst Geestelijke Verzorging, biedt elk jaar studiedagen aan die altijd zeer de moeite waard zijn.
We mochten allemaal de Psychiatriescheurkalender meenemen naar huis. Elk dag lees ik nu een bladzijde van deze kalender. Soms staan er gedichten, soms verhalen, soms verwijzingen naar
films en natuurlijk ook moppen. Dit keer wil ik met u een mop
en een gedicht delen.
Zegt een schizofrene man tegen de psychiater:
‘Betaal ik voor allebei, of elk de helft?’
Leven?
Van buiten vrolijk, van binnen leeg,
maar ik blijf leven zolang ik beweeg
Ik ga op bezoek en mensen komen bij mij,
slechts af en toe heb ik een uurtje vrij,
dan kijk ik naar binnen en voel ik de wanhoop,
meteen gaan m’n gevoelens op de loop.
Wat moet ik doen, ik voel me niet goed,
ik weet niet meer hoe ik leven moet.
Vechten, vechten, altijd maar weer,
ik ben het zat, van mij hoeft ’t niet meer.
Ik ben uitgeput, ik ben doodmoe,
’t liefst sluit ik m’n ogen toe.
C’rienke Antuma
Een wens van de pastor voor 2008
“Laat ons een mens maken”. (Gen.1,26)
Tot wie sprak God deze woorden?
‘God sprak tot de mens zelf.
Kom, jij en ik samen,
laten we de mens scheppen.
Zonder jouw hulp kan ik jou
nooit tot een werkelijk mens maken.’
(Chassidisch verhaal van de Baäl Shem Tov)
Ik wens iedereen een ‘scheppend’ 2008.
Marita
Dankbaar en niet dankbaar
Dankbaar kan ik terugblikken op het afgelopen jaar:
Ik denk aan alle mooie en goede ervaringen
die mijn leven verrijkt hebben.
Ik denk aan vreugdevolle momenten,
aan momenten waarop de zon letterlijk en figuurlijk scheen.
Ik denk aan liefdevolle momenten met dierbaren
en met hen die toevallig op mijn weg kwamen.
Ik denk aan plezier en ontspanning.
Ik denk aan de zon die er elke dag weer was,
ook al zagen we haar niet elke dag.
Ik denk aan de maan en de sterren,
die het hemelgewelf deden stralen en schitteren.
Dankbaar ben ik voor het afgelopen jaar.
Niet dankbaar ben ik voor het afgelopen jaar:
Ik denk aan de momenten van pijn en verdriet
die me bijna belemmerden om verder te gaan.
Ik denk aan teleurstellingen in mensen,
die me het vertrouwen in mezelf bijna ontnamen.
Ik denk aan mensen die dood gingen,
die de aardse eindigheid zo dichtbij brachten
dat ik er bijna somber van werd.
Ik denk aan ruzies tussen mensen,
die zoveel negativiteit om zich heen stralen
dat bijna alles donker lijkt.
Niet dankbaar ben ik voor het afgelopen jaar.
En toch………….
Kunnen we leren van het negatieve?
Kunnen we, wat ons pijn heeft gedaan, omvormen
tot een levenshouding van liefde en zorg?
Kunnen we toelaten dat we niets liever willen
dan vrede in onszelf en met elkaar?
Durf op de drempel van 2007 naar 2008
ontvankelijk te zijn voor de Liefde van God.
God verwacht jouw liefdevolle nabijheid in 2008!